The Batcave

Weken, maanden, jaren. Het moet lang geleden zijn dat comicfans nog écht en zo lang hebben uitgekeken naar een nieuwe graphic novel dan bij 'Joker'. Deze week lag het werk van schrijver Azarello en tekenaar Berjemo dan eindelijk in de winkel.

De hype rond deze graphic novel begon stilaan enorme proporties aan te nemen. Niet verwonderlijk, want het is toch al weer flink wat jaren geleden dat we nog eens een echt sterk Jokerverhaal gezien hebben. Tel daar dan nog bij dat, toeval of niet, de Joker in dit verhaal wel erg sterk lijkt op Heath Ledger's Joker uit 'The Dark Knight'. Voor alle duidelijkheid, tekenaar Bermejo heeft zijn Joker ontworpen lang voordat 'The Dark Knight' uitkwam. De gelijkenissen zijn dus toeval. De makers willen er trouwens op wijzen dat hun verhaal volledig los staat van de film. Het is dus geen vervolg of tie-in.

Allemaal goed en wel, maar de essentiële vraag blijft natuurlijk. Kan 'Joker' de hype waarmaken?

Gedeeltelijk. Vanaf de eerste pagina is duidelijk dat dit een grimmig en realistisch verhaal is. Dat komt niet in het minst door de werkelijk fenomenale tekeningen. Bermejo's werk is schitterend gedetailleerd en straalt een enorm grauwe sfeer uit. Topklasse! Ook zijn 'realistische' visie op een aantal bekende criminelen als Killer Croc en de Riddler is leuk om te zien.

Het verhaal zelf is eerder dun. De Joker wordt om onverklaarbare redenen vrijgelaten uit Arkham en wil de macht opnieuw grijpen in Gotham. Dat is nodig, want tijdens zijn verblijf in het gekkenhuis hebben de andere gangsters de onder controle gekregen.
Deze setting is eigenlijk niet meer dan een alibi om de Joker heel wat chaos en doodslag te laten aanrichten in Gotham. De makers trekken de registers behoorlijk open wat geweld betreft. In deze strip gaat het er erg hard en rauw aan toe. Dat is op zich natuurlijk niet verwonderlijk, aangezien schrijver Azarello vooral bekend is van de harde gangstercomic '100 Bullets'.

Vreemd genoeg voelt het geweld niet altijd even juist aan voor het personage Joker. Waar Chris Nolan voor zijn versie van de Joker in 'The Dark Knight' nog de perfecte balans gevonden had tussen geweld en humor, is de humor in 'Joker' ver te zoeken. Zelfs de immer guitige Harley Quinn is in dit verhaal een meedogenloze moordenares die zo lijkt weggelopen uit 'Sin City' van Frank Miller.

Het verhaal wordt verteld door de ogen van Jonny Frost, een kleine, wat naieve gangster die graag bij de Joker wil horen. Hier zit zo'n beetje het grootste probleem van het verhaal. Frost is niet bepaald een boeiend personage. Als lezer leef je niet met hem mee. Jammer genoeg is het personage wel belangrijk in het verhaal, zodat je het ook weer niet kan negeren.
Azarello heeft hier dus een vreemde keuze gemaakt.

'Joker' is wel degelijk een zeer aardige strip, maar komt niet in de buurt van 'The Killing Joke' of 'Arkham Asylum'. Jammer, want na 20 jaar wordt het wel eens tijd voor zo'n nieuwe instant klassieker.

Spoiler is al een tijdje terug in Gotham. Tot deze maand bleef het echter een mysterie wie deze Spoiler echt was. Stephanie Brown is immers overleden tijdens de 'War Games' crossover van twee jaar terug, dus alles wees op een bedrieger. Of een of andere kosmische DC-uitleg, genre 'Superboy slaat tegen een realiteitsmuur...'.
Maar neen, gelukkig bleek het niets van dit alles te zijn. De echte Stephanie is gewoon terug, omdat ze nooit dood is geweest! Ze is met Leslie Thompkins naar Afrika gevlucht om te ontsnappen aan het duistere leven in Gotham. Vandaar ook de vreemde verklaring tijdens 'War Crimes' dat Leslie Stephanie zou hebben laten sterven. Dat was één van de vreselijkste verhalen ooit, omdat het zo tegen het personage van Leslie inging. Gelukkig heeft Robin schijver Chuck Dixon de hele situatie mooi weten oplossen.

Om de terugkeer van Spoiler te vieren mag ze meteen opdraven in een special, samen met Robin. De special bestaat uit twee delen. In het eerste deel pikken Tim Drake en Stephanie Brown de draad van hun leven weer op. Het is meteen duidelijk dat de twee nog steeds een innige band hebben. Chuck Dixon geeft het verhaal een prima tienersfeertje mee, en dat is leuk om te lezen. Het is duidelijk dat de wisselwerking tussen Tim en Stephanie nog heel wat leuke verhalen kan opleveren. Daarmee is het belangrijkste doel van deze special dan ook meteen gezegd. Eigenlijk had dit verhaal gewoon in 'Robin 175' kunnen staan. Maar op zich is dat geen kritiek. Dit is gewoon een aardig, standaard Robin verhaal.

Het tweede verhaal van de special gaat over de laatste dagen van Stephanie in Afrika. Daar ondervindt ze op onaangename manier dat het leven ginder niet veel aangenamer is dan in Gotham. Bovendien blijkt ze haar lot toch niet te kunnen ontlopen. Dit tweede deel is knap geïllustreerd door Viktor Ibanez. Hij hanteert een nogal Europees aanvoelende tekenstijl. De mooie inkleuring draagt bij tot dit gevoel.

De Robin/Spoiler special is geen verplichte kost, maar liefhebbers van ietwat lichtere verhalen en/of de personages Robin en Spoiler komen hier zeker aan hun trekken. Wil je gewoon de ontknoping rond het Spoiler mysterie lezen, dan heb je genoeg aan 'Robin 174'.

Ergens vroeg in de jaren '90 waren nederlandstalige Spiderman comics razend populair. Batman had ook zijn eigen serie in het nederlands, maar die was lang niet zo geliefd. Volgens velen kwam dat toen doordat Batmanverhalen vaak té serieus waren. Een komisch nummer zag je zelden, in tegenstelling tot Spiderman, waar wel al eens wat te lachen viel.

Of deze analyse helemaal klopt is lang niet zeker. Wat wel zeker is, is dat er ook in de Batmanseries tegenwoordig best wat -zij het subtiele- humor zit.
Neem nu het nieuwste nummer van 'Detective Comics'. Batman moet daarin een moordzaak oplossen, maar dat blijkt niet zo simpel. De Riddler, die intussen volledig bekeerd is en nu een privé detective is, weet ook geen raad met de zaak.

Wat blijkt? Zowel Batman als de Riddler gaan op internet op zoek naar aanwijzingen. Zo belanden ze in dezelfde chatroom voor amateurdetectives.

De hele chatsessie is enorm vermakelijk. Schrijver Paul Dini weet de typische online gedragingen prima weer te geven. De meeste lezers die zelf ook wel eens een forum bezoeken zullen zichzelf ongetwijfeld herkennen in deze scène.

Het verhaal laat ook weer eens zien dat Paul Dini duidelijk het detective element van Batman meer in de schijnwerpers wil zetten in deze serie. Ook het optreden van detective Chimp draagt hier aan bij (ook aan het comedy aspect trouwens). Maar eerlijk gezegd had ik als derde detective liever oude bekende Joe Potatoe eens terug gezien in plaats van de geniale primaat.

Tekenaar Dustin Nguyen lijkt ook steeds beter zijn draai te vinden. Zijn stijlvolle werk past prima bij deze verhalen. Al is zijn werk waarschijnlijk net iets te onconventioneel om iedereen aan te spreken.

'Detective Comics 845' is een prima comic, en een voorbeeld van hoe deze serie moet aangepakt worden. Korte verhalen, met veel detective werk, een vleugje humor en niet àl te veel continuïteit.

'Gotham after midnight' is een nieuwe twaalfdelige maxiserie van horrorschrijver Steve Niles. Hem kennen we nog van Gotham County Line. Ook dit keer speelt Niles vooral in op zijn horrorskills. Hij zet een angstaanjagend gothisch Gotham neer. De tegenstander in dit eerste nummer, de Scarecrow, is uiteraard ook een goede keuze om het verhaal meteen wat extra schrikwekkend te maken.

Toch loopt het verhaal niet helemaal vlot. Het is voorlopig nog helemaal niet duidelijk waar Niles naartoe wil. De comic is best leuk om te lezen, maar voelt ergens toch een beetje overbodig aan. Deels door een gebrek aan echt originele ideeën. Anderzijds door een wat vreemde manier om Batman neer te zetten. Het lijkt wat a-typisch voor de dark knight om in de spotlights te willen staan wanneer hij een crimineel heeft opgepakt. Toch is dat hier het geval.

'Gotham after midnight' betekent ook de terugkeer van tekenaar Kelley Jones naar Batman. Iets oudere fans kennen zijn werk nog van zijn lange run op de serie 'Batman' in de jaren '90 en uiteraard zijn befaamde werk voor de 'vampire trilogy'. Jones' werk heeft altijd voor discussie gezorgd onder fans. Sommigen krijgen geen genoeg van zijn expressieve stijl. Anderen huiveren van zijn grillige parodiën. Toch kan er geen twijfel over bestaan dat het duistere tekenwerk van Jones prima past bij deze comic, die wil doorgaan als horrorverhaal. Helaas missen de tekeningen nog een beetje scherpte. Jones levert goed werk, maar zit toch nog een eindje verwijderd van zijn beste niveau.

Dezelfde conclusie dus voor zowel het tekenwerk als het verhaal zelf. 'Gotham after midnight' is voorlopig goed, maar zeker geen top. Maar de serie heeft nog elf delen te gaan, dus de kans is niet irreëel dat alles nog volop moet losbarsten.

Bij uitgeverij DC willen ze niets aan het toeval overlaten, en wordt de komende maanden elk denkbaar Joker verhaal opnieuw uitgegeven in de hoop een graantje mee te pikken van de hype die rond het personage is ontstaan door de film 'The Dark Knight'. Tot nu toe zijn we met deze aanpak van DC aardig verwend. Een nieuwe hardcover versie van het moeilijk te vinden en prima verhaal 'The man who laughs' en een heruitgave van de klassieker 'The killing joke' die een prachtige nieuwe inkleuring kreeg. Helaas is het niet al goud dat blinkt.

Dit keer is het de miniserie 'Joker: The last laugh' uit 2001 die in een nieuwe trade is gegoten. Dit verhaal was destijds een 'main event' voor DC. Naast deze miniserie waren er tal van spin-off verhalen in verschillende series van het DCU. Toch werd het verhaal toen reeds erg lauw onthaald. En dat is niet verwonderlijk.

De lezer wordt immers zonder al te veel uitleg midden in de actie gegooid. Op zich niet erg, als het om leuke scènes tussen de Joker en Batman was gegaan. Maar nee, we zien de Joker één of andere meta-gevangenis op stelten zetten. Daar zit hij gevangen, samen met enkele zeer obscure vijanden uit het DC universum. Waarom die C-figuren de lezer zouden moeten boeien is mij een raadsel.

De gimmick van het hele verhaal is nochtans best interessant. De Joker krijgt te horen dat hij terminaal ziek is. Daardoor slaan zijn stoppen helemaal door, en besluit hij iedereen in zijn val mee te nemen.
Helaas is dit gegeven zo knullig en vluchtig uitgewerkt dat het totaal oninteressant wordt. Alles draait om stupiede actie.

Het verhaal wordt er niet beter op wanneer de Joker de eerder genoemde C-villains verandert in Joker-versies van zichzelf. Ik neem aan dat u nu de wenkbrauwen fronst. Wees gerust, u bent niet alleen. Het is geen wonder dat de comic industrie rond de tijd dat dit verhaal oorspronkelijk verscheen volledig in elkaar is gestort en zich opnieuw is gaan bezinnen. 'Joker: the last laugh' is het hoogtepunt van een ziekelijke neiging die uitgeverijen eind jaren '90 en begin deze eeuw hadden om om de drie maanden met een mega cross-over of 'alles-veranderend-event-waarna-uiteindelijk-alles-toch-weer-hetzelfde-wordt' te komen aanzetten.

Wat mij betreft had DC dit gerust in de vergeetput laten zitten. Het enige dat deze trade moeite maakt is de prima cover van Brian Bolland.

In de miniserie 'Batman: Death Mask' gaat Batman de Japanse toer op. Letterlijk, want niet alleen het verhaal draait rond het land van de rijzende zon. Ook de maker, Yoshinori Natsume, en de manier van uitgeven zijn voor deze comic oer-Japans. Dat wil zeggen dat de strip in zwart-wit is uitgegeven én achterstevoor. Je begint dus op wat normaal de laatste pagina is, en leest zo van rechts naar links de comic door. Voor sommigen zal dit nieuw zijn, maar het went snel.

Ook de stijl van de strip is helemaal Japans. De typische expressieve gelaatsuitdrukkingen, zeer dynamische actiescènes en gedetailleerde stadsgezichten zijn allen aanwezig. Verwacht echter geen Pokémon- of Dragonball-achtig tekenwerk. Natsume behoort eerder tot de realistsiche school. Deze frisse kijk op Batman en de rest van Gotham is dan ook zeer geslaagd.

Ook het verhaal is aardig. Natsume verwerkt heden, verleden en droomscènes naadloos door elkaar. Bovendien weet de man een strak ritme in de strip te stoppen. De balans tussen dialoog en actie is nagenoeg perfect.

Is dit dan een perfecte comic? Nee. Het verhaal is jammer genoeg niet super-origineel. Het hoofdthema, is Batman het masker of is het Bruce Wayne, is niet bepaald nieuw te noemen. Ietwat oudere Batfans zullen dan ook vaak op bekend terrein komen.
Maar misschien kan deze kritiek Natsume niet echt kwalijk genomen worden. Het is best mogelijk dat de man niet echt bekend is met de Batmancomics, en het personage vooral kent van films en animatieseries.

Dit alles neemt niet weg dat 'Batman: Death Mask 1' leest als een trein en op zich wel een leuke strip is. Zeker het proberen waard!

De kans dat schrijver Paul Dini, of één van de andere medewerkers van DC deze weblog leest is behoorlijk klein. Toch is het leuk om te zien dat er schijnbaar rekening is gehouden met de opmerkingen die hier over het vorige nummer van 'Detective Comics' gegeven zijn. Na het dieptepunt in nummer 842 lijken we dit keer weer op weg te zijn naar een echt leuk verhaal.

De booswichten van dienst zijn dit keer de Penguin, die via allerlei vuile ingrepen een toekomstige concurrent voor zijn Iceberg Lounge wil tegenhouden, en Scarface.
Trouwe lezers weten dat die laatste sinds enige tijd wordt 'bestuurd' door een nieuwe Vertriloquist. Tot op heden is daar nog niet echt op ingegaan. Dini moet beseft hebben dat dit jammer is, want hoewel Scarface misschien niet de grootste vijand is, is het wel een hele leuke. Bovendien gaat het personage toch ook alweer bijna twintig jaar mee. In dit deel wordt al een aanzet gegeven naar de origin van de nieuwe Ventriloquist. Blijkbaar is het geen onbekende voor Bruce Wayne. Hopelijk wordt dit in het volgende nummer verder uitgewerkt.

Bruce Wayne heeft trouwens nog meer aan zijn hoofd. Na een weerzien met Zatanna blijken er zelfs enige romantische prikkels in de lucht te hangen.
Het mag duidelijk zijn dat Paul Dini in dit nummer weer enkele frisse en leuke ideeën aanrijkt, waarmee we weer een tijdje verder kunnen.

Tekenaar Dustin Nguyen blijft solide werk neerzetten, met zijn strakke, gestyleerde stijl. Zijn werk doet vaag aan Mike Mignola denken, dus dat zit helemaal snor. Enig minpuntje aan zijn tekenwerk in dit nummer is misschien zijn Penguin.

Dat neemt niet weg dat de serie 'Detective Comics' met dit nummer 843 weer op het juiste spoor gezet lijkt. En dat is geen moment te vroeg!

Het zijn goede tijden voor de Batmancomics. In 'Batman' zet Morisson een moderne klassieker neer, 'All Star Batman' blijft een uiterst boeiend project en zowaar 'Batman Confidential' lijkt eindelijk een sterke verhaallijn tegemoet te gaan. En 'Detective Comics'? Die serie bengelt er de laatste tijd wat bij...

Normaal staat schrijver Paul Dini garant voor leuke, ééndelige detectiveverhalen. Maar helaas laten zijn sterke verhalen de laatste maanden wat op zich wachten. In 'Detective Comics 842' mag schrijver Peter Milligan proberen de interesse in deze titel terug aan te wakkeren.

Hij probeert dat met een verhaal waarin het geheim rond het harnas dat Batman van Talia kreeg tijden 'The resurrection of Ra's Al Ghul' wordt onthuld. Batman heeft immers een mysterieuze brief gekregen van Talia over het harnas. Bovendien begint Batman een vreemde moordlustige drang te voelen telkens hij het pak draagt. Daar komt dan nog eens bij dat er een link bestaat tussen het harnas en de Orde van Saint Dumas (remember Azrael). Idd, Siant Dumas. Van oude koeien uit de gracht halen gesproken. Ook het hele 'pak dat de drager slecht maakt' heeft de algemene comicliefhebber al iets te vaak gezien, denk maar aan Venom in de Spidermancomics.

Toch zou een goed schrijver met deze ingrediënten nog wel een aardig verhaal kunnen fabriceren. Helaas niet Peter Milligan. Hij komt niet verder dan klunzige scènes, hopeloos achterhaalde clichés en ... een gebrek aan een echt goed geheim achter het harnas, toch de bestaansreden van dit verhaal.

'Detective Comics 842' is een draak van een nummer. Gelukkig maken de tekeningen van Dustin Nguyen één en ander goed. Zijn dynamishe stijl is precies wat deze serie nodig heeft. Hopelijk blijft hij, samen met een terug goed presterende Paul Dini, nog lang aan 'TEC werken, en trekken beide heren deze serie terug uit het slop. Het is nodig!

Het wordt met elk nummer duidelijker dat schrijver Grant Morrison bezig is een moderne klassieker neer te zetten in de serie 'Batman'. Zijn verhaal rond de 'drie Batmannen' is fris, uitdagend en hoogst fascinerend. Eindelijk lezen we nog eens verhaal dat nieuwe horizonten verkent in de wereld van Batman. Morrison is er in geslaagd het personage nieuw leven in te blazen, door terug te kijken naar de wat vergeten geschiedenis van Batman .

Hoe ver wil Batman gaan om te kunnen begrijpen wat er omgaat in het hoofd van een misdadiger? De drang naar kennis leidde Batman in een ver verleden tot een bizar experiment in een isolatiekamer. Dat experiment blijkt nu, zonder al te veel te verklappen, tot desastreuze gevolgen te leiden. Het roept de aloude vraag weer op of Gotham eigenlijk beter af is mét een Dark Knight (die een legioen aan psychopatische criminelen lijkt aan te trekken) dan dat het dat zonder was geweest.

Het lijkt er ook op dat Morrison een nieuwe grote vijand gaat introduceren. Wie het wordt moet nog blijken, maar er wordt al gehint naar de enorme macht, kracht en invloed van het personage, wat doet vermoeden dat het alles behalve de typische Batmanschurk zal worden. Aan het einde van dit nummer maakt Batman zich enkele bedenkingen over het bestaan van zo'n vijand, en die scène werkt behoorlijk onheilspellend!

In dit nummer knoopt Morrison een hoop losse eindjes aan elkaar die hij al twee jaar aan het rondstrooien was. Maar dat doet hij niet zonder weer nieuwe raadsels te creeëren. In een recent interview zei de schrijver al dat zijn run als één groot verhaal moet beschouwd worden, en daar is niks van gelogen. De openingszinnen van deze comic, “Everything he says, Every move he makes, Everything is a clue, Concentrate, Concentrate” zijn meteen ook een uitnodiging naar de lezer toe om mee op zoek te gaan naar wat er precies aan de hand is. 'Batman 674' zet de lezer alvast meer dan schrap voor het aankomende 'Batman R.I.P.' verhaal, dat uit deze comic voortvloeit.

De hoge kwaliteit van deze run wordt nog eens extra in de verf gezet door tekenaar Tony Daniel. Hij brengt de gekke, begeesterende verhalen van Morrison helemaal tot leven, en slaagt er al na enkele nummers in een zeer iconische Batman neer te zetten.

De serie 'Batman' is op dit moment helemaal top. Het is aan iedereen aan te raden die de serie momenteel niet volgt meteen in te pikken en de recente back-issues nu te kopen nu ze nog redelijk makkelijk te vinden zijn. Want deze periode in de comic wordt ongetwijfeld een klassieker!

Om meteen met de deur in huis te vallen: 'All Star Batman&Robin 9' is het beste nummer uit de reeks tot nu toe.
De hilarische manier waarop schrijver Frank Miller andere DC helden voor schut zet bereikt in dit nummer een ongeziene climax. Nadat eerder Superman, Wonder Woman en deels Green Lantern er in vorige delen al flink van langs kregen, krijgt die laatste het nu echt zwaar te verduren. Niet alleen door Batman's constante uithalen. Ook de nieuwe Robin blijkt zich aardig in zijn nieuwe rol te schikken. Het amusante, zij het zwaar over-the-top samenspel tussen het verse dynamic duo beslaat zo'n driekwart van de comic, en vormen zowat het grappigste wat er de laatste jaren te lezen is geweest in een Batmanstrip.

Maar dan, totaal onverwacht, slaat de toon helemaal om. Robin gaat serieus te ver, waarmee Miller nog maar eens laat zien dat de reeks 'All Star Batman&Robin' zich helemaal in hetzelfde universum afspeelt dan 'The Dark Knight Returns' en 'The Dark Knight Strikes Again'. In die laatste comic is Dick Grayson compleet doorgeslagen, en hier zien we daar een eerste hint naar.

Ook Batman zelf slaat plots helemaal om. Tot nu toe was hij de harde, psychopatische wreker die geen enkele twijfel kende. Nu slaat plots de verwarring toe wanneer hij beseft dat hij de zaken helemaal fout heeft aangepakt met Robin. Batman ziet plots in dat Dick Grayson de training die Bruce zelf in meerdere jaren heeft ondergaan slecht verwerkt heeft in die enkele weken. De slotscène is dan ook een ware verademing in deze serie, en geeft aan dat Batman eindelijk tot inkeer is gekomen.

Tekenaar Jim Lee levert in dit cruciale nummer alweer prima werk. Zijn cleane, gedetailleerde stijl blijft om duimen en vingers bij af te likken. Lee's Robin ziet er ook erg fris uit, en vormt een mooi contrast met de grote, struise Batman.