The Batcave

Bij uitgeverij DC willen ze niets aan het toeval overlaten, en wordt de komende maanden elk denkbaar Joker verhaal opnieuw uitgegeven in de hoop een graantje mee te pikken van de hype die rond het personage is ontstaan door de film 'The Dark Knight'. Tot nu toe zijn we met deze aanpak van DC aardig verwend. Een nieuwe hardcover versie van het moeilijk te vinden en prima verhaal 'The man who laughs' en een heruitgave van de klassieker 'The killing joke' die een prachtige nieuwe inkleuring kreeg. Helaas is het niet al goud dat blinkt.

Dit keer is het de miniserie 'Joker: The last laugh' uit 2001 die in een nieuwe trade is gegoten. Dit verhaal was destijds een 'main event' voor DC. Naast deze miniserie waren er tal van spin-off verhalen in verschillende series van het DCU. Toch werd het verhaal toen reeds erg lauw onthaald. En dat is niet verwonderlijk.

De lezer wordt immers zonder al te veel uitleg midden in de actie gegooid. Op zich niet erg, als het om leuke scènes tussen de Joker en Batman was gegaan. Maar nee, we zien de Joker één of andere meta-gevangenis op stelten zetten. Daar zit hij gevangen, samen met enkele zeer obscure vijanden uit het DC universum. Waarom die C-figuren de lezer zouden moeten boeien is mij een raadsel.

De gimmick van het hele verhaal is nochtans best interessant. De Joker krijgt te horen dat hij terminaal ziek is. Daardoor slaan zijn stoppen helemaal door, en besluit hij iedereen in zijn val mee te nemen.
Helaas is dit gegeven zo knullig en vluchtig uitgewerkt dat het totaal oninteressant wordt. Alles draait om stupiede actie.

Het verhaal wordt er niet beter op wanneer de Joker de eerder genoemde C-villains verandert in Joker-versies van zichzelf. Ik neem aan dat u nu de wenkbrauwen fronst. Wees gerust, u bent niet alleen. Het is geen wonder dat de comic industrie rond de tijd dat dit verhaal oorspronkelijk verscheen volledig in elkaar is gestort en zich opnieuw is gaan bezinnen. 'Joker: the last laugh' is het hoogtepunt van een ziekelijke neiging die uitgeverijen eind jaren '90 en begin deze eeuw hadden om om de drie maanden met een mega cross-over of 'alles-veranderend-event-waarna-uiteindelijk-alles-toch-weer-hetzelfde-wordt' te komen aanzetten.

Wat mij betreft had DC dit gerust in de vergeetput laten zitten. Het enige dat deze trade moeite maakt is de prima cover van Brian Bolland.